Όρια στα παιδιά: αυστηρότητα ή σταθερότητα;

«Του βάζω όρια αλλά δεν πιάνουν». Είναι από τις πιο συχνές φράσεις που ακούγονται στη συμβουλευτική γονέων. Συνήθως το ζήτημα δεν είναι η αυστηρότητα, αλλά η σταθερότητα.

Το όριο δεν είναι τιμωρία

Το όριο είναι πλαίσιο ασφάλειας. Λέει στο παιδί «ξέρω τι γίνεται εδώ, μπορώ να προβλέψω, δεν χρειάζεται να ελέγχω εγώ τα πάντα». Η τιμωρία, αντίθετα, έρχεται εκ των υστέρων και συχνά μέσα στην ένταση.

Πώς μπαίνει ένα όριο που τηρείται

Λίγα, σαφή και εφικτά:

• Λίγοι κανόνες, διατυπωμένοι απλά και θετικά
• Ίδια αντίδραση από τους γονείς — και τις καλές και τις κακές μέρες
• Προειδοποίηση για τις μεταβάσεις («σε πέντε λεπτά κλείνουμε»)
• Συνέπειες που συνδέονται λογικά με τη συμπεριφορά
• Αναγνώριση του συναισθήματος, ακόμα κι όταν το όριο δεν αλλάζει

Όταν οι γονείς διαφωνούν

Το παιδί δεν μπερδεύεται από το ότι οι γονείς είναι διαφορετικοί άνθρωποι — μπερδεύεται όταν το ίδιο ζήτημα κρίνεται κάθε φορά αλλιώς. Οι διαφωνίες συζητούνται μεταξύ των γονέων, όχι μπροστά στο παιδί.

Το ξέσπασμα δεν είναι αποτυχία

Ένα παιδί που διαμαρτύρεται για ένα όριο δοκιμάζει αν το όριο αντέχει. Το ζητούμενο δεν είναι να μην κλάψει, αλλά να μείνει το πλαίσιο σταθερό και ο ενήλικας ήρεμος.

Το παρόν άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη ψυχολογική εκτίμηση ή θεραπεία. Αν κάτι σας δυσκολεύει, αναζητήστε υποστήριξη από εξειδικευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας.